Właściwości wrzosu

Wrzos zwyczajny

Wrzos zwyczajny, inaczej zwany pospolitym, jest jedynym gatunkiem rośliny wieloletniej z rodzaju wrzos, który należy do rodziny wrzosowatych. Jego miejscem występowania jest właściwie cała Europa, część Azji oraz Afryki. Jako roślina zawleczona występuje także na innych kontynentach. Wyrasta w glebach kwaśnych i ubogich, niezależnie od zbiorowisk roślinnych, w zróżnicowanych warunkach wilgotnościowych. Wrzos zwyczajny hodowany jest jako krzewinka ozdobna oraz wykorzystywana jako roślina miododajna. Najniższe z wrzosów rosną na kilka milimetrów, najwyższe do połowy metra. Pędy tej rośliny są cienkie, a pąki drobne, zaś liście zimozielone, drobne i igiełkowate. Małe, dzwonkowate kwiaty najczęściej przyjmują barwę bieli, różu, czerwieni lub purpury. Kwitnienie wrzosu uchodzi za wyjątkowo obfite. Trwa zazwyczaj od lipca do października, zaś wrzosy pączkowe kwitną nawet do nastania mrozu. Jest to roślina niewymagająca. Rośnie w trudnych warunkach i jest odporna na suszę oraz mróz.

Właściwości lecznicze wrzosu zwyczajnego

Oprócz zastosowania ozdobnego wrzos pospolity znany jest ze względu na swoje właściwości lecznicze. W medycynie ludowej stosowany był jako środek antyseptyczny, służący do odkażania skóry, błon śluzowych i zakażonych ran. Ma działanie przeciwutleniające i przeciwreumatyczne. Wrzos może być wykorzystywany jako substancja moczopędna i wykrztuśna. Jako źródło bogate w triterpenoidy posiada również właściwości przeciwnowotworowe i przeciwzapalne. W medycynie ziołowej i naturalnej stosowany jest przy zwalczaniu bezsenności, leczeniu nerek i dróg moczowych, depresji, podrażnień skórnych. Zmniejsza napięcie nerwowe, działa uspokajająco. Wrzos pomaga na niestrawność i problemy z bólem brzucha. Efekt wykrztuśny pomaga w walce z chorobami układu oddechowego. Bywa używany w walce z dolegliwościami menopauzalnymi i menstruacyjnymi.