Wewnętrzne dziecko

Kim jest wewnętrzne dziecko? 

Wewnętrzne dziecko to koncepcja psychoterapeutyczna, która pojawiła się wraz z Jungiem i wielu terapeutów używa form pracy z wewnętrznym dzieckiem jako potężnego narzędzia pomagającego klientom. Wszyscy byliśmy kiedyś dziećmi. A dziecko, którym kiedyś byliśmy, nie wstało i nie zniknęło, ale zostało zastąpione przez doskonale ukształtowanego, zawsze odpowiedzialnego dorosłego. A niektórzy z nas, jeśli mieliśmy trudne lub pozbawione miłości dzieciństwo, przez większość czasu (jeśli nie wszyscy) są dziećmi. Moglibyśmy wyglądać jak dorosły, ale w środku jesteśmy wściekłym pięciolatkiem, który nikomu nie ufa i potajemnie woła o pomoc.

W psychologii ta część naszej nieświadomości, która reprezentuje dziecko, którym kiedyś byliśmy, i przejawia się jako rodzaj „innej osobowości” w interakcjach społecznych, jest często nazywana „wewnętrznym dzieckiem”.

Praca z wewnętrznym dzieckiem 

Często możemy usłyszeć cichy głos w nas samych. Ten, który może przypominać nam nasze młodsze „ja”. Bez względu na to, ile dorastamy, każdego dnia nosimy w sobie nasze wewnętrzne dziecko. Być może nasze zranione 5-letnie „ja” pojawia się, gdy nasza najlepsza przyjaciółka nie odbiera telefonu, albo nasze niezrozumienie piętnastolatki wychodzi, gdy się niecierpliwimy. Dbanie o tę młodszą wersję siebie jest tym, o co chodzi w pracy z wewnętrznym dzieckiem.

Praca z wewnętrznym dzieckiem, nazywana również wewnętrznym uzdrawianiem dziecka, to sposób na zaspokojenie naszych potrzeb, które nie zostały zaspokojone jako dzieci, i uzdrowienie powstałych przez nas ran przywiązania. Wszyscy mamy młodszą część nas samych, która nigdy nie była całkiem kochana we właściwy sposób lub w taki sposób, w jaki potrzebowaliśmy tego jako dzieci.

Wewnętrzna praca dziecka, jak każdy inny rodzaj pracy wewnętrznej, polega na tworzeniu przestrzeni, w której podświadomość może przejąć inicjatywę. Praca wewnętrzna jest aktem wchodzenia w głąb siebie, w celu zbadania naszych prawdziwych uczuć i części nas, które mogły zostać odrzucone i nazwane przez innych jako „nieodpowiednie” lub „za bardzo”. Dając sobie czas na wejście w głąb siebie, zaczynamy odkładać nasze codzienne mechanizmy radzenia sobie (unikanie, odrętwianie naszych uczuć itp.) I jesteśmy w stanie w pełni zaakceptować i zintegrować naszą podświadomość ze świadomością.

To, co jest naprawdę wyjątkowe w pracy z wewnętrznym dzieckiem, to zamiar mówienia do naszego wewnętrznego dziecka poprzez ich język, język oparty na emocjach i ucieleśniony, a nie wyrażany poprzez intelektualne myśli i słowa.

Dlaczego uzdrowienie wewnętrznego dziecka jest ważne? 

Jako dorośli chodzimy niosąc rany z dzieciństwa, niezależnie od tego, czy jest to prosta, czy złożona trauma, od zaniedbania emocjonalnego po fizyczne znęcanie się. Wielu dorosłych czuje, że są sami z tymi zranieniami i uczuciami, więc ukrywają je, ponieważ czują, że tak robią inni dorośli.

Dlatego wewnętrzne uzdrowienie dziecka jest tak ważne. Aby przypomnieć sobie, że nie jesteśmy źli. Aby uleczyć wstyd, który przychodzi, gdy po prostu mamy uczucia.

Uzdrawiając nasze wewnętrzne dziecko, zaczynamy stwarzać bezpieczeństwo i ochronę, których zawsze potrzebowały nasze młodsze ja. W ten sposób pozytywne cechy naszego wewnętrznego dziecka mogą zabłysnąć. Uwalniamy nasze naturalne dary, naszą wewnętrzną ciekawość i naszą nieograniczoną zdolność do kochania.

Z drugiej strony, kiedy unikamy zajmowania się naszymi zranieniami z przeszłości i czujemy się z nimi sami, przekształcają się one w zachowania destrukcyjne dla nas i dla naszego środowiska, takie jak pracoholizm, alkoholizm czy rasizm.

Kiedy leczymy wewnętrzne dziecko, leczymy pokolenia. Leczymy świat. Dosłownie wpływamy na siebie nawzajem; na tym polega współregulacja.