Uprzejmość a szacunek

Uprzejmość wobec ludzi

Uprzejmość wobec drugiego człowieka nie powinna być dla nas czymś okazjonalnym, a elementem naszej codzienności. Prawda jest taka, że uprzejmość nic nas nie kosztuje, czasami wręcz nie wymaga nawet większego wysiłku z naszej strony, a może sprawić, że sami poczujemy się lepiej i wywołamy uśmiech na twarzy drugiego człowieka.

Czym jest uprzejmość? Jest to coś zupełnie naturalnego w zachowaniu człowieka, który potrafi być uprzejmym i nawet nie dostrzega tego, że jakiś drobny gest z jego strony ktoś inny odbiera właśnie jako uprzejmość. Uprzejmość przejawia się w zachowaniu, które charakteryzuje się życzliwością, grzecznością i pozytywnym nastawieniem do innych ludzi. Oczywiście, nikt nie rodzi się od razu uprzejmym – to coś, czego uczymy się przez całe życie wobec drugiego człowieka.

Uprzejmość to najczęściej zupełnie małe gesty. To powiedzenie komuś dzień dobry. To przepuszczenie kogoś w drzwiach czy pomoc mu w czymś, z czym sobie nie radzi. To uśmiech, który kierujemy do zupełnie obcej osoby. To nie okazywanie swojego złego nastroju innym. To nie podnoszenie na nich głosu i nie przerzucanie na nich naszych problemów. To okazywanie innym zrozumienia i bycie grzecznym wobec nich. To mówienie do nich tak, by w naszym głosie nie wyczuwali irytacji czy pretensji, że zawracają nam głowę. Na uprzejmość składa się wiele czynników – najważniejsze jest jednak to, abyśmy starali się być osobą życzliwą, otwartą, ciepłą i serdeczną. By inni czuli się dobrze w naszym towarzystwie, postrzegając nas jako kogoś, kto zawsze poświęci im swoją uwagę i kogo nie będą irytowali. Uprzejmy człowiek nigdy nie będzie odreagowywał swojego złego humoru na otoczeniu, nie będzie okazywał zniecierpliwienia i obojętności. Będzie za to okazywał życzliwość i skupiał na swoim rozmówcy całą uwagę. Nigdy nie będzie okazywał swojej wyższości nad innymi, nie będzie ich obrażał czy obnażał ich słabości. Człowiek uprzejmy zawsze będzie miał uśmiech dla innych i zawsze będzie doceniał ich, mówiąc „proszę”, „przepraszam” i „dziękuję”. Wbrew pozorom, te proste słowa mają swoją moc i używamy ich coraz rzadziej w naszym codziennym życiu. A przecież zamykają one w sobie to, że potrafimy docenić kogoś, dziękując mu za coś, że potrafimy przeprosić za coś, co zrobiliśmy i potrafimy poprosić o coś, sprawiając, że nie jest to już nasze żądanie. Człowiek uprzejmy nigdy nie zawiedzie świadomie zaufania drugiej osoby i będzie dbał o jej uczucia. Będzie starał się łagodzić napięcia i nieporozumienia. Nigdy nie będzie lekceważył innych, stawiając siebie na pierwszym miejscu. Będzie szanował ich czas i uczucia. Nigdy nie zrani ich słowem i nigdy też nie będzie obmawiał ich za ich plecami.

Uprzejmość wobec drugiego człowieka jest częścią szacunku wobec ludzi. Szacunek bowiem jest czymś więcej niż uprzejmość. Poszanowanie innej osoby wiąże się z tolerancją i akceptacją jej wad. Szacunek to uznanie godności drugiego człowieka. Danie mu prawa do własnego zdania, własnych poglądów, własnego sposobu bycia. To nie wymaganie, aby spełniał nasze oczekiwania i zawsze godził się z nami. O ile uprzejmymi możemy być praktycznie zawsze, o tyle na to, aby inni nas szanowali musimy swoiście zapracować. Szacunek innych zdobywa się, jeśli my również jesteśmy w stanie ich uszanować. Nie da się wymagać, by inni nas szanowali, jeżeli sami nie jesteśmy w stanie ich szanować. Szacunek to wzajemność. Ważne jest też, abyśmy szanowali samych siebie. To od nas samych zależy, czy inni będą dobrze czuli się w naszym towarzystwie, czy będą postrzegali nas jako osobę godną zaufania i odpowiedzialną. Na nasz szacunek zasługuje każdy niezależnie od wieku, światopoglądu, przynależności do czegoś, swojej narodowości, swojej orientacji. Szacunek to akceptacja inności innych, ich uczuć i emocji.

Prawda jest taka, że pragniemy, aby inni nas szanowali i aby byli dla nas uprzejmi. Traktujmy więc innych ludzi tak, jakbyśmy sami chcieli być przez nich traktowani. Naprawdę, bycie uprzejmym i okazywanie szacunku nie kosztuje nas zbyt wiele, a sprawia, że życie staje się łatwiejsze i daje nam radość. Ludzie będą dawali nam to, co my sami jesteśmy w stanie im dać. Jeśli będziemy wobec nich uprzejmi, jeśli będziemy ich szanować, to odwzajemnią się nam tym samym. Pomyślmy, o ile życie byłoby łatwiejsze, gdybyśmy tymi cechami kierowali się w nim na co dzień.