Siatka energetyczna ziemi

Siatka Hartmana

Ziemskie pole magnetyczne jest tworzone przez siatki zwane sieciami globalnymi. Są to preferowane kanały krążenia energii. Powyżej tych siatek koncentruje się promieniowanie pochodzenia naturalnego o niskiej intensywności, często niezauważalne dla większości ludzi. 

Najbardziej znana światowa sieć została odkryta w połowie XX wieku przez dr Ernsta Hartmanna. Wydedukował jej istnienie, porównując tysiące georytmografów. Jego praca wykazała, że opór elektryczny ludzkiego ciała został rozłożony na siatce zorientowanej przez punkty kardynalne i to zyskało jego imię – stąd nazwa siatka Hartmana. 

Linie Hartmana 

Siatka Hartmana, zwana też siatką szwajcarską – są to równoległe linie o odległości 2,5 m wschód-zachód i 2 m północ-południe na średnich szerokościach geograficznych. Pomiędzy tymi geometrycznymi liniami znajduje się strefa neutralna.

Intensywność linii Hartmanna wzrasta w nocy. Dlatego wpływ na zdrowie człowieka występuje zwłaszcza w godzinach snu. Hartmann w swojej książce przedstawia dowody wpływu na zdrowie ludzi. Występują one zwłaszcza w punktach położonych powyżej pionu skrzyżowania sieci Hartmanna lub pojedynczego skrzyżowania linii Hartmanna z innymi zaburzeniami geologicznymi, takimi jak wody gruntowe lub uskoki, najczęściej w postaci nasilenia niepokoju, bezsenności, drżenia i skurczów.

Należy zauważyć, że żywe istoty powinny już być przyzwyczajone do tych sieci, ponieważ z pewnością istniały one zawsze. Wydaje się jednak, że działalność człowieka wpływa na nie. Geobiolodzy wykrywają go intensywniej na obszarach miejskich o większym sztucznym zanieczyszczeniu polami elektromagnetycznymi w porównaniu z bardziej wiejskimi lub naturalnymi środowiskami, w których emitują płynniejsze promieniowanie. 

Istnienie tej globalnej sieci i innych jest często kwestionowane. Głównym powodem jest trudność wykrycia go za pomocą urządzeń pomiarowych, co nie ma miejsca w przypadku innych naturalnych zmian geobiologicznych, takich jak wody gruntowe lub uskoki, ponieważ można je łatwo wykryć za pomocą urządzeń, takich jak magnetometry.

Najpopularniejsza metoda wykrywania opiera się na osobistej wrażliwości geobiologów, z pomocą wzmocnienia lub bez. W tym sensie dwóch zawodowych geobiologów ma obowiązek wskazać położenie linii Hartmanna w odstępie kilku centymetrów od siebie.

Siatka ukośna do siatki Hartmana 

Sieć Curry to siatka ukośna do sieci Hartmanna. Są to linie północno-południowo-południowo-zachodnie i północno-zachodnio-południowo-wschodnie z odstępem między liniami od 4 do 16 metrów. Linie Curry zostały nazwane na cześć dr Curry, amerykańskiego lekarza urodzonego w Monachium w 1899 roku, na cześć jego publikacji w 1952 roku. 

Podobnie jak linie Hartmanna, linie Curry zwiększają intensywność promieniowania w nocy oraz w miejscach, w których się krzyżują. Ponadto na ich intensywność wpływają również cykle księżycowe. Tak więc ich intensywność wzrasta podczas pełni księżyca. W tym sensie główne skutki zdrowotne mogą wystąpić w nocy podczas snu, zwykle w postaci bezsenności, u osób odpoczywających na pionie skrzyżowania Curry. 

W przeciwieństwie do linii Hartmanna, uważa się, że linie Curry mają swoje źródło w wpływach kosmicznych, a nie w promieniowaniu z wnętrza Ziemi.