Katastrofizacja - psychologia

Katastrofizacja – czym tak właściwie jest?

Zapewne niejeden z nas w życiu słyszał o pesymizmie i tego co tak właściwie takie podejście do życia może oznaczać. Normalnym jest to, że człowiek wiecznie nie będzie się czuł w pełni zmotywowany o działania i może czasami czuć się po prostu bez sił. Niemniej jednak raczej w większości przypadków ludzie potrafią balansować spojrzenie na swoje życie. W pewnym momencie każdy poczuje, że w końcu może rozwinąć swoje skrzydła i dążyć w dalszym ciągu do osiągania sukcesów. Natomiast zdarzają się tacy ludzie, którzy niekoniecznie chcą wierzyć w to, że coś co osiągnęli i jest to wyłącznie ich zasługa. . Podejście do życia i wszystkiego co otacza osobę, która praktykuje katastrofizację jest bardzo przytłaczające, ponieważ wszystko czego ma się podjąć jest już na starcie skreślone i wszystko jest przewidziane w tych złych barwach. Natomiast jeżeli jakieś zadanie kończy się powodzeniem, to tylko z tego względu, że los tak chciał i się poszczęściło

Przykłady katastrofizacji

Czarne scenariusze w głowie

Po bardzo ogólnym wyjaśnieniu, czym jest tak naprawdę to zjawisko, należy skupić się na konkretnych zrachowaniach, którymi kieruje się osoba z tym problemem. Tak naprawdę jest to zaburzenie lękowe, które może mieć poważne konsekwencje zdrowotne. Jakakolwiek sytuacja w życiu osoby, która wszystko sprowadza do jednej wielkiej katastrofy potrafi wywołać taki paraliż, że utrudni to jakiekolwiek normalne funkcjonowanie. Jeżeli dalej uważasz, że nie masz jakichkolwiek z tym problemów albo bagatelizujesz właśnie je u swojej bliskiej osoby, to musisz być świadomym tego, że potrzebna jest pomoc.

• Jednym z podstawowych przykładów zachowań dla katastrofizacji jest automatyczne przewidywanie najgorszych rozwiązań do danej sytuacji i jeżeli faktycznie coś w życiu się nie uda zrobić, to jest to traktowane dlatego, że jest się beznadziejnym człowiekiem. Konsekwencją takiego podejścia jest rezygnacja całkowicie z podjęcia jakichkolwiek działań.
• Jeżeli jakakolwiek błahe niepowodzenie się wydarzy, to dana osoba traktuje to bardzo personalnie, mówiąc sobie, że jest beznadziejna. Po prostu podchodzi z podejściem takim, że absolutnie nic jej nie wychodzi. 
• Wypowiadanie się o własnej osobie w samych negatywach, przypisując sobie cechy osoby słabej i niczego nie wartej. Jeżeli mamy taki swój obraz, często się to również przekłada na to, że popada się w paranoje bycia obgadywanym przez ludzi również w złym świetle. Człowiek, który katastrofizuje sobie wszystko potrafi powiedzieć, że ktoś po prostu uważa go za beznadziejnego, nawet nie poznając kogokolwiek zdania na swój temat.
• Jakakolwiek sytuacja by się nie wydarzyła w życiu danego człowieka, zawsze mówi, że wszystko to jego wina.
• Jeżeli taki człowiek ustali sobie pewne cele i mówi, że jeżeli czegoś nie osiągnie, np. innej pracy, to jest beznadziejnym człowiekiem. 
• Mówi często, że jest najgorszy i niewarty niczego.
• Ma wieczne przekonanie, że coś powinno się robić. Nie daje sobie czasu na wytchnienie i wyluzowanie. 

Czy da się od tego uwolnić?

Jak najbardziej każdy człowiek może zmienić swoje myślenie, przede wszystkim jeżeli po wielu próbach naprawy swojego podejścia do życia, dalej nie widać żadnych efektów, to jak najbardziej poleca się uczęszczanie na terapie poznawczo-behawioralną. W takim przypadku psychoterapeuta podejmie działanie dotyczące pokazania tego, że porażki są nieodłącznym elementem życia ludzkiego i jak je akceptować. Przede wszystkim zmieni obraz patrzenia takiego człowieka na samego siebie poprzez pryzmat bycia dla siebie wyrozumiałym.