Kabała znaczenie

Kabała 

Kabała czasami tłumaczona jako „mistycyzm”, „tradycja” lub „wiedza okultystyczna” – jest częścią tradycji żydowskiej, która dotyczy istoty Boga. Niezależnie od tego, czy pociąga to za sobą święty tekst, doświadczenie czy sposób, działania świata, kabaliści wierzą, że Bóg posiada tajemniczą moc i działa w tajemniczy sposób. Jednak wierzą oni również, że można uzyskać prawdziwą wiedzę i zrozumienie tego wewnętrznego, tajemniczego procesu, a dzięki tej wiedzy można osiągnąć największą intymność z Bogiem.

Za podstawę Kabały uważa się Zohar, zbiór pisemnych, mistycznych komentarzy do Tory. Napisany w średniowiecznym aramejskim i średniowiecznym hebrajskim, Zohar ma na celu prowadzić Kabalistów w ich duchowej podróży, pomagając im osiągnąć wyższy poziom połączenia z Bogiem, jakiego pragną. 

Podobnie jak w większości szkół tajemnic, na początku wszystkie nauki były przekazywane ustnie. Jednak od tego czasu zostały zapisane w wielu różnych formach, przy użyciu wyrafinowanych metod ezoterycznych, w tym złożonych szyfrów. W języku hebrajskim termin Kabała oznacza „otrzymywanie” w każdym znaczeniu tego słowa. Jest to tradycyjna okultystyczna metoda osiągania oświecenia, która wywodzi się z judaizmu i była przekazywana od mistrza do ucznia od pokoleń. Problem polegał na tym, że Rzymianie byli agresywnie antysemici i zabijali Żydów za praktykowanie ich wiary, więc mistycy musieli pozostać w ukryciu, a ich nauki musiały z czasem stawać się coraz bardziej zakodowane. 

Różne oblicza Kabały 

W 1280 roku wpływowy hiszpański rabin ujawnił bardzo ważny tekst kabalistyczny zatytułowany Zohar, co oznacza „blask”. Pod wieloma względami jest to wielkie dzieło Kabały, ale jest napisane głównie w języku aramejskim, a nie hebrajskim. Praca łączy numerologię, alchemię, wersety biblijne, mistycyzm żydowski i wiele innych koncepcji, tworząc jeden z kamieni węgielnych nauk kabalistycznych. 

Kabaliści niosą ze sobą ideę, że słowa mówione i pisane mają nieodłączną moc, szczególnie w odniesieniu do języków semickich. Zgodnie z tym kabaliści znają różne imiona Boga i aniołów. Używają ich do wykonywania rytuałów teurgicznych, używając liter i cyfr jako talizmanów, aby stać się jednością z boskością. W ramach tego Księga Stworzenia opisuje, jak Bóg stworzył świat na podstawie 22 liter alfabetu hebrajskiego. Oczywiście nie wszyscy się z tym zgadzają. Kabaliści studiujący Zohar wierzą, że kiedy Bóg powiedział „Niech stanie się światłość”, mówił po aramejsku, podczas gdy ci, którzy studiują Księgę Stworzenia, sądzą, że mówił po hebrajsku. 

Drzewo Życia 

Drzewo Życia jest kluczowe dla kabalistycznych Żydów. Co więcej, wpływ Kabały wykracza daleko poza granice judaizmu. Już w XV wieku uczeni myśliciele włoskiego renesansu starali się ujednolicić Kabałę z teologią chrześcijańską, a także filozofią przyrody. Oczywiście kabalista bardzo rzadko wierzy, że Jezus Chrystus jest Mesjaszem. Zamiast tego kabaliści są znacznie bardziej skłonni sądzić, że „Ciało Boga” jest symbolizowane przez Drzewo Życia, które składa się z dziesięciu różnych duchowych zasad, zwanych sefirami lub „emanacjami”. Pojawiło się to, gdy 4. sefira stała się dziesiątą, a Da’ath, czyli Prawda, spadło na pozycję Malkuth, Królestwa Człowieka. To wtedy Drzewo Wiedzy stało się Drzewem Życia, a Bóg został odcięty od ludzkości w niezrównoważonym kosmosie.

Nazwa-koncepcja i pozycja każdej sefiry została wyznaczona przez wczesnych mistrzów kabały w południowej Francji w XII wieku. Mapowanie sefirot pozostało niezmienione od tamtej pory, bez żadnych zmian (dodaje się 11. sefirę, aby utworzyć triadę intelektu). Drzewo składa się z triad ułożonych poziomo, aby zademonstrować skomplikowany przepływ energii przez kanały łączące. Triady to: intelekt, emocje i instynkt z sefirą powyżej i poniżej triad.