Helena Bławatska

Helena Bławatska

Helena Bławatska rosyjska okultystka i medium, która urodziła się 12 sierpnia 1831 roku w Jekatierinosławiu w Rosji, a zmarła 8 maja w 1891 roku w Londynie. Znana była głównie ze swojego pisarstwa oraz jako jedna z założycielek Towarzystwa Teozoficznego. Poza tym, że zajmowała się okultyzmem, wykreowała podstawy teozofii oraz była medium spirytystycznym. 

Zainteresowała się okultyzmem i spirytyzmem i przez wiele lat podróżowała. Tuż po tym jak uciekła od nieudanego małżeństwa – w wieku siedemnastu lat wyszła za ponad czterdziestoletniego wicegubernatora Erywania – trafiła na zły statek i zamiast trafić do Petersburga, udała się do Stambułu. W czasie swoich podróży zwiedziła wiele zakątków świata, między innymi Indie, Egipt, Tybet, Meksyk, Francję, Anglię, Niemcy i Grecje. 

W trakcie jednej z podróży, w Tybecie, spędziła aż dwa lata. Podczas tej wizyty uczyła się i zgłębiała tajemną wiedzę życia. 

Towarzystwo Teozoficzne 

Pierwsze zainteresowania okultyzmem u Heleny Bławastkiej pojawiły się po tym jak odeszła od pierwszego męża. Spędziła kilka lat w Indiach i Tybecie, ucząc się pod kierunkiem hinduskich guru. W 1873 roku wyjechała do Nowego Jorku, gdzie poznała Henry’ego Steela Olcotta i została jego bliską towarzyszką, a w 1875 r. wraz z kilkoma innymi wybitnymi osobami założyli Towarzystwo Teozoficzne.

W 1877 roku ukazała się jej pierwsza ważna praca „Izis odsłonięta”. W tej książce skrytykowała naukę i religię swoich czasów i stwierdziła, że mistyczne doświadczenie i doktryna są środkami do osiągnięcia prawdziwego duchowego wglądu i autorytetu. „Izis odsłonięta” przyciągnęła uwagę. W 1879 roku Bławastka i Olcott wyjechali do Indii; trzy lata później założyli siedzibę Towarzystwa Teozoficznego w Adyar, niedaleko Madrasu, i zaczęli publikować czasopismo Towarzystwa, które Bławastka redagowała. Społeczeństwo szybko zyskało silną pozycję w Indiach.

Helena Bławastka swoje teorie i doktryny gromadziła stopniowo przez całe życie. Uważała, że jej teozoficzne teorie nie były jej osobistymi wierzeniami i twierdzeniami. Otrzymała je od „Mistrzów”, którzy byli bractwem sekretnych duchowych adeptów. Idee teozoficzne Bławastkiej były pewną formą okultyzmu. Podpisała się pod antychrześcijańskim nurtem myśli w zachodnim ezoteryzmie, który podkreślał ideę starożytnej i uniwersalnej nauki okultystycznej, która powinna zostać wskrzeszona.

Zdolności Heleny Bławastkiej 

Twierdząc, że posiadała niezwykłe moce psychiczne, Bławatska podczas podróży do Paryża i Londynu została oskarżona przez prasę indyjską o tworzenie fikcyjnych zjawisk spirytystycznych. Po zaprotestowaniu przeciwko swojej niewinności podczas podróży po Niemczech, w 1884 roku wróciła do Indii i spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem.

„Raport Hodgsona”, wyniki śledztwa przeprowadzonego w 1885 roku przez Londyńskie Towarzystwo Badań Parapsychologicznych, uznał ją za oszustkę. Jednak sto lat później społeczeństwo opublikowało krytyczne studium raportu Hodgsona i ogłosiło w komunikacie prasowym, że Bławastka została niesłusznie potępiona.

Wkrótce potem opuściła Indie w złym stanie zdrowia. Mieszkała spokojnie w Niemczech, Belgii, a wreszcie w Londynie, pracując nad swoim małym, medytacyjnym klasykiem „Głos milczenia” i najważniejszym dziełem „Nauka tajemna”, które stanowiło przegląd nauk teozoficznych. Następnie w 1889 roku ukazał się jej „Klucz do teozofii”. Jej pisma zebrane zostały opublikowane w 15 tomach.