Depresja

Jak depresja zmienia człowieka ?

Depresja – według badań – jest jedną z chorób cywilizacyjnych i każdego roku coraz więcej osób zmaga się z tą dolegliwością, która znacząco wpływa na jakość ich życia. Depresja jest zespołem zaburzeń psychicznych i dotyczy przede wszystkim nastroju człowieka. Przejawia się poprzez apatię, smutek, przygnębienie, niechęć do aktywności, do działań, lęki, niepokój. Można powiedzieć, że przecież każdy człowiek ma chwile słabości, chwile, w których czuje się tak wypalony emocjonalnie, że jest niezdolny do czegokolwiek, ale nie każde obniżenie nastroju jest równoznaczne z depresją. Depresja to stan, który utrzymuje się dłużej i zawsze wymaga zdiagnozowania. Sami nie jesteśmy w stanie określić, czy jeszcze zmagamy się z obniżonym nastrojem, który jest wynikiem różnych czynników zewnętrznych i okoliczności życiowych czy też już nasza psychika znalazła się na skraju, który określa się mianem depresji i który będzie wymagał specjalistycznego leczenia.

Jak depresja wpływa na organizm ?

O ile ze stanem obniżonego nastroju jesteśmy w stanie poradzić sobie sami – jest to czasowe i wystarcza zmiana trybu życia, znalezienie sobie jakiegoś zajęcia, uporanie się z jakimś problemem, by odzyskać radość, o tyle depresja najczęściej leczona jest poprzez spotkania z psychoterapeutą i kurację farmakologiczną. Jeśli uświadamiamy sobie, że poczucie smutku utrzymuje się w nas ponad dwa tygodnie, jeśli czujemy się nieustannie zmęczeni, przygnębieni, pozbawieni chęci do życia lub co gorsza, zaczynamy mieć nawet myśli samobójcze, powinniśmy szukać pomocy u specjalisty. Często ludzie terapię u psychologa czy psychiatry postrzegają jako słabość, jako nieumiejętność poradzenia sobie samemu, lecz jest to bardzo mylne. Nie ma nic złego w szukaniu pomocy z uporaniem się ze swoimi problemami i słabościami, z szukaniem sposobu, by odzyskać poczucie sensu życia i radości. Jeśli nie zmierzymy się z depresją, szukając specjalistycznej pomocy, to będziemy coraz bardziej zatracali się w niej, doprowadzając się do stanu, w którym nie będziemy mieli siły, by wstać z łóżka, w którym pojawią się stany lękowe, uniemożliwiające nam normalne funkcjonowanie. Depresja może narastać powoli, sprawiając, że zamykamy się coraz bardziej w sobie, że obojętniejemy na innych ludzi i nic nas nie interesuje. Stajemy się bierni wobec życia i to powinno być dla nas wyraźnym sygnałem, że dzieje się z nami coś złego, że powinniśmy jak najszybciej zareagować na to, co dzieje się w naszej psychice i co zaczyna wpływać na nasze życie. Nie jest oznaką słabości szukanie pomocy – słabością jest natomiast poddanie się i liczenie na to, że może coś nas wyciągnie ze stanu, w jaki popadliśmy.

Jak uniknąć depresji ?

Nie oszukujmy się… jedynym skutecznym sposobem na wyjście z depresji – podkreślam, na skutecznie uporanie się z nią – jest jej zdiagnozowanie i podjęcie leczenia pod okiem specjalisty. Nigdy jednak nie starajmy się stosować leków, które pomogły komuś ze znajomych. Jest wiele odmian depresji i każdy człowiek musi mieć odpowiednio dobrane dla siebie leki. Kurując się środkami, które pomogły komuś innemu, możemy sobie bardziej zaszkodzić. Depresja jest wyleczalna i nie jest przejawem naszej słabości. Jest sygnałem, że musimy zrobić coś, by sobie pomóc.

Jak zapobiec depresji ?

Tak więc walkę z depresją – lub podejrzeniami, że ją mamy – zacznijmy od udania się do specjalisty, który zdiagnozuje nas i zaleci odpowiednie leczenie. Oczywiście, jak każde leczenie, również o to będzie wymagało czasu. Nie będzie tak, że niemal od razu dostrzeżemy zmiany w naszym nastroju. Bardzo często poprawa następuje dopiero po kilku tygodniach zażywania leków antydepresyjnych i spotkań z terapeutą. Ważne jest jednak to, że dostrzegliśmy problem i chcemy sobie pomóc zamiast zatracać się w smutku, licząc na to, że być może nadejdzie dzień, w którym bez pomocy, nieomalże cudem, odzyskamy dawną radość życia. Odpychanie od siebie problemu depresji również nic nie da – prędzej czy później wróci ona do nas ze zdwojoną siłą.

Podkreślę ponownie – szukanie pomocy u specjalisty nie jest oznaką naszej słabości – jest walką o samego siebie i poczucie równowagi emocjonalnej.